Angélique kersten  | Arnhems Blond

 

' Po t l o o d t e s t '


Vroeger kocht ik magazines met namen als Tina, Taptoe, Hitkrant, Cosmo, en later de Ouders van Nu en Viva. Maar tegenwoordig betrap ik mij op de aanschaf van bladen als Felderhof, Catherine, Esta en als ik ze uitgelezen aan mijn puberdochter wil doorschuiven, haalt zij minachtend haar neus op, wat mij weer het idee geeft dat het echt prebejaarde bladen zijn. Of zoals dat netjes heet: seniorenbladen.

Om nog een beetje hip te zijn, koop ik een LINDA. Dat blad heeft laatst voor een trauma gezorgd. In het borstennummer van LINDA, dat overigens ineens erg in trek was bij de mannen in ons huis, stond iets over een potloodtest. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Een keer geen suffig puzzeltje of doe dé relatietest. Neen, op mijn bijna veertigste was ik wel toe aan een potloodtest.

LINDA vertelde niet met welk potlood de test moest worden afgenomen. Soorten als HB en 2H stonden ooit eens op mijn schoolspullenaanschaflijstje, maar ook dat is al weer van lang geleden. In huis was er op de testdag geen potlood te vinden, mijn kinderen hadden voor de verandering hun etui een keer wél mee naar school genomen. Ik vond alleen een rood timmermanspotlood in de lade, waar het niet thuishoorde, maar die dingen zijn ovaal, dus ik nam aan dat dat de testuitslag negatief zou beïnvloeden.

Op de badkamer vond ik in een kohlpotlood een goede stand-in. Ik deed de test en plaatste hiervoor het potlood onder een van mijn ontblote borsten. (De linker, voor diegene die visueel zijn ingesteld.) Ik gluurde ondertussen naar mijn bijna veertig jaar oude borsten en moest toegeven dat ik nooit over deze ‘dames’ te klagen heb gehad. Maar toen ik hoopvol naar het potlood onder mijn tiet keek, leek ik Hans Klok wel met het enige verschil dat ik niet kon toveren, en zag dat ik ging zakken voor de test.

Ik schoof een nederlaag aan de kant en bedacht me dat het wel eens aan het potlood kon liggen (túúrlijk lag het aan het potlood!). Ik zocht een lippotlood in mijn make-upmandje, want een belangrijke test als deze verdiende een herkansing.

Ik plaatste de HEMA lip liner onder mijn vrije borst maar ook dit keer viel het kreng niet op de grond. Ik heb hangtieten, schreeuwde de spiegel en de testuitslag mij toe. Mijn borsten die ik altijd adoreerde hadden gefaald. Nu weet ik dat ik blij mocht zijn dat er geen knobbeltjes in zaten en dat het maar om een test ging waarbij de potloden onder mijn borsten zouden moeten zijn gevallen bij géén hangers.
Ik sloeg de LINDA er nog eens op na om vervolgens dat nummer nooit meer in te kijken. Mokkend stond ik een uur later onze maaltijd voor te bereiden, voor een kooktest slaag ik altijd, misschien een leuk onderwerp voor de volgende LINDA?

Mijn man kwam achter me staan en sloeg zijn armen om mij heen, en vroeg ondeugend verrast waarom ik geen bh onder mijn truitje droeg?‘Hoezo?’ vroeg ik argwanend. ‘Vind je ze soms hangen?’ Ik was inderdaad vergeten mijn bh weer aan te doen.

‘Neen, neen, ze hangen niet. Je weet toch dat ik ze lekker vind.’
Alsof ze lekker vinden en hangers iets met elkaar gemeen hadden, roerde ik stoïcijns door de pan met Bami.
‘Ik vroeg me alleen af,’ zei hij, ‘of we straks met de stokjes die onder je borsten zitten, moeten eten?’
 


 

 

'Sonjabakkerleien'

Dat je alles een keer gedaan moet hebben vóór je veertigste wordt er eigenlijk met de paplepel ingegoten. Nu ik de veertig zienderogen nader, speel ik met de gedachte wat ik nog allemaal moet doen voor mijn verjaardag? Maar zonder dat er iets binnenvalt, som ik op wat ik allemaal wél gedaan heb voor mijn veertigste. Vliegreis naar minstens drie continenten: Done that. Bungeejumping: Nee, maar een helikoptervlucht telt dat ook? Parachutespringen zou ik ook nog willen doen, maar ik ben niet bang uitgevallen dus valt deze categorie wat mij betreft niet echt onder: Try before you die, (dat doe ik stoer tegen de tijd dat ik Sarah word.)

 

Dat ik ook nog steeds geen rijlessen genomen heb, is in veel ogen schandelijk ouderwets, I know that. En ik denk ook niet dat het nog zal gaan gebeuren, ik weet gewoon dat ik dat roze briefje nooit zal halen. Is ook helemaal geen 'wanna do thing' voor mij. Ik ben gewoon geen geboren autocoureur. Al denk ik dat ik best goed zal kunnen inparkeren, file-rijden en hellingproef nemen of de rijinstructeur verleiden, maar ik zit gewoon veel liever naast dan achter het stuur. Ik beland al zo vaak met de broek tot op mijn enkels gezakt in de groenstrook. En denk je niet dat ik allang gezien heb, dat die groenstrook zich áltijd aan de rechterkant bevindt? Nee, zolang er een stuur links zit, blijf ik rechts zitten.
 

 

Kinderen krijgen: Yep, incluis. echtscheiding (niet dat ik daar trots op ben, maar ik kan het maar gehad en hebben). Een hels karwei trouwens zo'n kind er uit poepen (niet langs de groenstrook by the way), maar dat heb ik toch ook maar mooi gedaan. Eigenlijk is het een belachelijk iets om over na te denken, iets per se doen voor je veertigste want al heb ik al veel gedaan, uitgeprobeerd, uitgevogeld, uitgedokterd, uitgefiltreerd, uitgedaagd, geëxperimenteerd, er blijven natuurlijk genoeg bizarre dingen om op te noemen die ik nog net níet gedaan, uitgetest, onderzocht en verzonnen heb.
 

 

Vandaag bedenk ik me dat onze zomervakantie nog net vóór mijn veertigste voor de deur staat en dat ik nog precies negen weken de tijd heb om af te vallen. En wat is er nou dat ik nog niet gedaan heb, iets dat niet gevaarlijk of bizar is, maar doodnormaal. Afvallen? Neen, natuurlijk heb ik al diverse kuurtjes, Montiac, Hart-dieet, Brood-dieet, Crash-dieet, Weight Watchers, Herbalife doorleefd en vooral overleefd. Maar ik ben nog nooit begonnen aan het Sonja Bakker-dieet. En dat terwijl ik toch twee Sonja Bakker-Bereik-je-ideale-gewicht-boekjes in de kast heb liggen. Maar wat is mijn bijna-veertig-ideale-gewicht, en hoe weet Sonja, zonder mij te kennen, dat dan, of (ook heel belangrijk) de voorkeuren van mijn partner?

Voor de spiegel, nee niet naakt, want juist wat er met de kleding nog aan uitpuilt,de kritiekpunten zijn waaraan gewerkt moet worden. Naakt valt immers alles op zijn plaats. (Of zeg ik beter: valt alles netjes in de plooi?)
 

Ik bekijk, en ik moet toegeven met enig argwaan want met mijn ervaring, gezien mijn leeftijd, laat ik me niet van alles meer wijsmaken of aansmeren, en zie ik met argusogen het zuivel-boodschappenlijstje van Sonja B. aan:
 

 

Optimel yoghurt
Optimel gele vla
Optimel magere kwark,
Optimel chocoladevla
Optimel drink.
 

 

Sonja kan dan wel alles weten over hét ídeale gewicht. Maar dat haar boodschappenlijstje niet ideaal voor mij is, weet ze dus niet. Alle producten zijn voorzien van kunstmatige suikers of zoetstoffen zoals Aspartaam, Sacharose (alleen de naam al maakt me sacherijnig) en Stevioside. Ik denk dat mevrouw Bakker veronderstelt dat iedere veertig jarige last heeft van opstoppingen omdat we minder bewegen. Maar dat vooral de Polypolen zoals Sorbitol, en Xylitol in ieder geval bij mij voor accute diarree-aanvallen zorgen. Waarom zou ik anders die groenstrook rechts van mij nodig hebben? Het effectieve programma van Sonja om verantwoord af te vallen, laat ik bij deze verantwoord vallen. Iets verzinnen wat ik nóg verantwoord moet doen voor mijn veertigste, ook.


 

'To do list'

 

 

Iedere vrouw heeft wel een soort van to do list. En dan doel ik niet op de huishoudelijke klusjeslijst maar misschien wel net als ik een lijstje met dingen die je voor je veertigste gedaan moet/wilt hebben. Nu leek het me wel eens leuk om in een tijdschrift te staan. Stond ik eerder dit jaar met twee regels in de LINDA tot op heden ben ik nog niet bekend geworden als auteur dus ik kan wachten tot ik een ons weeg (maar dan is wel gelijk mijn overgewicht aangepakt), maar de Esta of de Marie Claire zullen mij niet uitnodigen voor een interview, laat staan vóór mijn veertigste.

Dan moet je als onervaren beroemdheid dus zelf de touwtjes in handen nemen en .... jawel. Ik sta in een tijdschrift! Oké, ik geef toe het is niet de LINDA, Libelle of Margriet, maar ik denk dat het culinaire tijdschrift van de Albert Heijn best gerekend mag worden tot een gróót tijdschrift. Mede doordat het gratis is af te halen bij de supermarkt belandt hij in vele huishoudens.

Er ging een heus interview aan vooraf. Samen met de medewerker van de Albert Heijn werd ik in het desbetreffende filiaal verwacht waar een fotograaf bezig was met de belichting voor de fotoshoot, terwijl de journaliste en wij in de rommelige personeelskantine uit plastic bekertjes water dronken.

Het was poepieheet maar omdat plaatsing van het interview voor het oktobernummer gepland stond (wat leuk dan wordt ik ook echt veertig!) droeg ik najaarskleding terwijl het winkelend publiek in shorts en tanktops ijsjes inlaadden in hun karren, stond ik een uur lang breed te glimlachen in te warme kleding. Maar je hoort mij niet klagen, ik werd én gefotografeerd als een heus model, én geïnterviewd op één en dezelfde dag. (Smile.)

Het gesprek liep supergezellig, de kassamedewerkster die door mij in het zonnetje werd gezet heeft onlangs te horen gekregen dat ook zij MS heeft en zo hebben we altijd gespreksstof aan de kassa. Toen we na afloop te horen kregen dat we ook nog een cadeaubon voor onze inzet ontvingen, was ik helemaal in mijn sas. Ik werd nog betaald ook voor deze klus. (Weer wat af te strepen in mijn to do list: een betaalde klus.) Vijf Allerhande nummers moest ik wachten tot ik er in zou staan. Dus nog vijf maanden uitstel van executie en was ik nog vijf maanden lekker negenendertig.

Niet alleen ík scheen op mijn leeftijd vooruit te lopen, het oktobernummer van de Allerhande belandde al ruim voor de maand oktober in mijn brievenbus, samen met de cadeaubon en een extra grote foto welk in het nummer gekomen was. (Even een kritisch ook over heen laten gaan en dan hup naar de bewuste pagina hoppen.) Het bleek dit keer een BIO nummer te zijn (net zo púúr als ik?).

Goedkeurend besloot ik dat ik er best goed op stond. Maar al naar een paar regels zag ik dat het interview een beetje uit zijn verband was gerukt: ik rijd helemaal niet op een scootmobiel naar de plaatselijke supermarkt! Wat jammer dat de journaliste niet van te voren haar tekst ter inzage had gegeven. Nu las heel culinair, AH-shoppend-Nederland dat ik in een invalide wagentje zit. En was dat niet iets waar ik juist heel blij om was dat dat zo'n acht jaar geleden juist níet meer nodig was? (Lang leve de milde vorm die MS ook kent...pff.)
Ik troost me met de gedachte, dat er aan mij tenminste niets was gefotoshopped zoals bij de caissière wel het geval was geweest. Maar ik was wel voor eens en altijd wakkergeschud dat geïnterviewd worden dus niet zo heel erg leuk was als men toch een uur durend gesprek inkortte tot pakweg 900 woorden, waarvan de helft dan ook nog eens verdraaid, veranderd, of van een andere hoek belicht werd.

Ik had mijn les geleerd. Van de cadeaubon kon ik leuke tijdschriften gaan kopen waar ik níet in stond.. alhoewel...... (Wordt vervolgd)
 


 

Top