Angélique kersten  | Arnhems Blond

 

 


 

 

 

Sloerie of Godin?


 

Deze vraag wordt me gesteld op het internet. Er wordt zelfs een speciaal weekend aan gespendeerd: Sloeries en Godinnen-weekend op 17 en 18 oktober 2009. Het kan geen toeval zijn dat een van die dagen precies op mijn verjaardag valt. (Mijn 41ste alweer... sssttt...)

Op deze workshop kan ik voor 250 euro te weten komen, of moet ik zeggen leren, dat ik een Sloerie en Godin ben.

Mijn innerlijk Sloerie ontdekken voor 250 euro?? Ik denk dat ik daar voor minder geld ook wel achter kan komen! Toch worden er al vijftien jaar workshoppen Sluts and Goddesses wereldwijd gehouden, dus er zal behoefte naar zijn.


 

Wat is een Sloerie en wie is een Godin? Vooral het eerste vind ik nogal cheapy klinken. Snollerig, dellerig, zoiets als een slet. Een Godin heeft iets veel mysterieuzer, maar ergens tussen die twee zal best een balans bestaan, het juiste evenwicht om de snol minder dellerig te laten zijn en een sloerie een soort van freule-achtige Godin.


 

Ik zou de workshop kunnen gaan doen met mijn andere Sloerie-vriendinnen, maar van 4x 250 euro wordt ik, en zij, niet vrolijk (laat staan sloerie-achtig!). Duizend euro om iets bij onszelf te gaan ontdekken wat wij allang weten. Nee, wij Godinnen duiken dan nog liever de kroeg in, zijn dan nog geen honderd euro kwijt omdat we ons, door de ogen van de aanwezige mannen, als sloeries gaan gedragen omdat we hun aangeboden drankjes gewillig aannemen. Wij krijgen de naam sloerie zodra we onze boobies in strakke truitjes teveel naar voren laten komen, maar veranderen in een Godin als we ingaan op een date en met hun in bed belanden. Zo is het toch?


 

Maar waar het in de workshop om gaat is dat we onze alter ego's leren kennen en dat we hen vrij kunnen laten. En zeg nu zelf, welke brave huismuts wil nu eens niet naar de slager en als een schaamteloze sloerie die worst bestellen of de inmiddels toegestane kromme komkommer bij de groenteman? Wat ik me alleen afvraag is of we die sloerie of Godin uit ons kunnen halen door middel van de verkleedkist, chakrabreathing of andere creatieve opdrachten. Ik denk dat wanneer ik me, in het bijzijn van de andere cursisten, in een paar doeken wikkel alleen maar in de lach schiet. Een déjà vu als peuter in de verkleedhoek dringt zich dan zeker aan mij op.

Nee, mijn sloerie heeft wel wat meer nodig dan een paar ademhalingsoefeningen en communicatieopdrachten. Mijn sloerie wil naakt zien, naakt horen en voelen. Geen gesprekken of oefeningen over hoe we zouden kunnen zijn. Voor mij geld nog steeds het motto (en ik ga er geen doekjes om winden!): praatjes vullen geen gaatjes.

 


 

Mediageil


 


 

Soms houd ik mijn hart vast als iemand met een reactie komt over een boek dat zij of hij van mij las. Afgelopen week kreeg ik al een krabbeltje van Carolien over Bateau Rouge en vandaag kreeg ik een url in mijn inbox waar ik een recensie kon vinden over mijn laatste boek WREEDAARD.


 

Helaas staat er bij de recensie niet het juiste plaatje van de omslag, daar moet ik nog even achteraan, maar de woorden hebben me weer laten blozen en geven mij weer die ego-boost de juiste richting op. Heerlijk als iemand mijn boek zo kan vertalen.

Ik lees op nu.nl ook vaak boekrecensies en vaak wordt er van het boek, maar ook van de auteur niets heel gelaten. Nou, daar zou ik drie dagen diarree van krijgen hoor!!

Oké toegeven, stiekem zou ik wel willen dat mijn boek ook op nu.nl besproken zou worden, zelfs als het werd afgekraakt, het zou betekenen dat ik iemand was. Iemand ben. Soms voel ik me zo kaal. Ben ik auteur, ben ik dichter, mag ik mijzelf schrijver noemen? Zelfs hier op Hyves zetten hobby-schrijvers de titel auteur achter hun naam. Over hen niets dan goeds hoor, maar ik zou dat echt nooit doen. Niet durven ook. Wat ben ik dan wel? Een verkoopster met als hobby: boeken schrijven. Maar ik ben ook moeder, huisvrouw, en dat zet ik toch ook niet achter mijn naampje.


 

Arnhems Blond vind ik al een hele poe-ha eigenlijk. Wat denk ik eigenlijk wel om mijzelf zo te noemen? Arnhems meisje met pit heeft iemand mij ooit genoemd, ook in een recensie, daarom durfde ik dat wel te gebruiken op de flyers en zelfs in de krant Maar de titel Arnhems Blond heb ik mezelf stiekem gegeven. Misschien had ik er dan net zo goed toch auteur achter kunnen schrijven, maar dat is me nog net een stapje te vroeg. Kwetsbaar ook. Althans in mijn beleving.

De recensie wil ik jullie niet onthouden, stiekem ben ik naast die sloerie & Godin ook nog mediageil.


 

http://geletterdemens.blogspot.com/2009/07/wreedaard-van-angelique-kersten.html

Het begint bij het ontvoerde personage dat ons doet terugdenken aan de schandvlek die ons land trof, jaren geleden. Door zeer visueel alle aspecten neer te zetten bereikt de schrijfster onmiddellijk haar doel. Je vraagt je af wat er met het slachtoffer gebeurd in de wandel van het verhaal.

Pittige seksscenes kruiden het geheel en maken het verhaal intens menselijk. Gaandeweg wordt ook de dader sterk belicht. Hij vertoon necrofiele neigingen, maar is zeker geen necrofiel in de letterlijke betekenis van het woord. Hij is man en mens tot in het diepste van zijn ziel. Ook de rechercheur belast met de onderzoeken is in alle facetten een vrouw, die door privé-omstandigheden zich laat meeslepen in haar vrouwelijkheid, waardoor de aandacht voor haar zaak verslapt. Op gruwelijke wijze wordt ze zelf geconfronteerd met alle pijn van de slachtoffers in dit verhaal.

Kortom, een boek dat je gelezen moet hebben. De titel houdt ieder mens een keiharde spiegel voor.

Te verkrijgen bij bol.com of via de schrijfsterssite: http://www.angeliquekersten.nl/


 

Top