Angélique kersten  | Arnhems Blond

Foto's Angélique Kersten

I k   w i l d e . . .



Ik wilde dat je me meenam
naar gestolen momenten
een plek van stro en
ongekuiste taferelen

Naar duurzame liefde
en woorden die zijde
spinnen haarlokken
krullen en zoenen

die eeuwig duren.
Ik wilde dat je meeging
de grote sprong van wagen
en durf vet onderstreept.

 


 

 


 

F l u i s t e r d i n g e n



Ik spreek de taal van jouw ogen
fluister tussen wimpers en dring door
je zwijgt zo weinig in de stiltes
handen zweven door onze wind
lippen woordeloos onbewogen
kreten weerkaatsen in koor
haren wapperen als zijden lint
vermaak de poses en ga er voor!


 


 


Er is geen ruimte
tussen denken of voelen
waarnemen trekt de conclusie

Er bestaat geen waarheid
tussen mij en medemens
oordeel wint terrein

Er bestaat geen liefde
tussen haat en nijd

Van foute stappen is
de waarheid nog wel steeds spijt

 

 

 


 

D u o




Af en toe spelen wij een vingerspel
glijden momenten over naakte zinnen
en ogen die stilte verraden

verdelen wij een innerlijke macht
over toespelingen en een verhaallijn
die er dan niet meer toe doet

droge kreten schenken water bij de wijn
en poses die verstikkend werken
verdwijnen in het nieuwe licht
 

 

 


 

L a c u n e



Ik ben niet boos of zo
maar door jou is er een gat
in de dag, een holte in de nacht
en een breuk in mijn adem.

Zie je de stippellijn?
Verdriet vertelt mijn rouw
chocolade vertraagt,
maar smelt de leemte niet.

 

 

 

 


 

N a c h t k l e e d



zou je de nacht willen laten voelen
een donker kleed om je tere lijf
maanlicht als veilige gids
en sterren voor in je ogen

de ochtend uit willen stellen
dan lijkt alles minder hard
want in schril daglicht
schreeuwt het leven alleen nog zwart
 

 

 


 

P i t



rijp zijn jouw woorden
als mijn vruchten zacht
draaien, wentelen om
denkbeeldige zinnen

voldoening zoeken in
een volwaardig plot
waar bloed zal vloeien
als zijnde 't rijkste sap

ogen grijpen vast
aan de laatste sterren
opdat de nacht het einde
braakt en wij pit verliezen
 

 

 


 

M o e d i g



Er is moed nodig om van mij te houden
laveren tussen veranderingen
vaag tussen zwart en wit.

Wil je dronken zijn van zinnen
mij zonder vragen beantwoorden
een wazig web en Pandoradozen

Er zijn ook speeltjes te koop
zoals ik, maar dan anders,
ik stof en zuig nog met de hand.
 

 

 


 

V e r s n i p p e r e n



de blos op jouw wangen
vertraging van je laatste dagen
het sneeuwt onrust
ik zal om de winter vragen

ogen kijken nog eens rond
een laatste stukje macht
woorden blijven staken
jouw leven in de wacht

bidden met ontblote tanden
vouwen handen machteloos ineen
alarmbellen breken niet de stilte
ze rukken ons uiteen

--
2 februari 2009

 

 


 

 I k   g a    j e   l a t e n   r u s t e n



Ik ga je laten rusten
er hebben al veel woorden gehuild
Ondanks zinnen die worden gemist

komt er een tweede winter
- dezelfde kou valt me op.
Ik neem al dagen grote bochten

niet dat het iets anders brengt
dan een slippertje of twee.

Vreemde gedachten op een
zondagmorgen waar brave
ijsbloemen ons zicht beperken

en nieuw geneuzel in mij opkomt
- ik ga je laten rusten.


 


 

G e v u l d e   w o l k e n


Gevulde wolken
wattendekens
windstil en behoedzaam
pak ik kerstmis
in kreukelfolie
neurie een liedje
van ons twee
het maakt ook niet meer uit
wolkbreuk van lang gelee
 

 

 


 

W e n t e l h e r r i n e r i n g
 



Je geest smaakt naar zoete moedermelk
afgeroomd schenk je mij kleine scheuten
zelfs dan ben je al gul voor jouw doen
een hele hand zul je me nooit meer geven.

Je hart kouder dan sneeuw
woorden scherper dan ijs
jouw ziel perst zich in dat van mij
het is dan net zo zacht als vers gras

waarin ik mij kan laven,
wentelen,
herinneren
hoe smaakvol je ook alweer was.

 

 

 

 


 

V e r d e l i n g


Verdeel mijn gedachten
tussen jou en een gebroken nacht
spaarzame momenten
waarin tijd geen leven speelt
een rol is weggelegd
voor verdraagzaam ontwaken

 

 

 


 

Z o a l s   v a n d a a g



Zoals vandaag de natuur zo wit
de wegen een onzichtbare ader
ogen gevuld met tranen
ja, ik mis je nog en steeds
lijkt het weer gisteren.

Het mag dooien wat mij betreft
zodat alles bloot en zichtbaar wordt
verdriet zijn weg baant
- de goot is zo gek nog niet -

Zoals vandaag de natuur zo wit
in elke vlok een herinnering
een stilleven voorgoed in mijn hart.

Blijf daar waar je je vereeuwigt.
Breng mij de serene rust.
Zoals vandaag
jij een ijssculptuur
- smelt nog maar even niet -

 

 

 


 

K i p p e n v e l


Kippenvel
herinneringen op mijn huid
gevoelig, bijtend haast
rillingen van groot gemis.

Gaten, ik schep ze
om weer te dichten
met woorden en beelden
als een verzamelaar

van tragiek.
Vreugde lijkt soms vergeten
en toch niet ongeremd
leeft mijn glimlach.

Want ik woon in woorden
met kippenvel op mijn huid
beelden van herinneringen
ik ril want ik leef.



 

 


P u u r    v a n   k o r t e   d u u r



Het leven dicht de gaten
die naakt trotseren en
tijd aangeven om lente te proeven
ik lik het weer van jouw huid.
Zelfs je woorden zijn van chocola
van korte duur smelten ze op de tong
en klikklakken achter in mijn keel

 

 




 


A n i m o


In blikken schijnt soms een onbekend licht
waar dromen worden opgespaard
verkennen ogen een nieuw gezicht
worden details opgeslagen en bewaard.

Vaak vraagt men zich af
waar komt het vandaan, wat heb ik er aan?
Ondanks dat het niet is wat je wilt
zijn gedachten niet altijd monogaam.

 

 

 




 


T w i j f e l
               sms gedicht



Bij enige twijfel niet doen
en bij doen een beetje twijfelen,
maar niet te lang.
Onrust verstrooit de gedachte met zout
en prikkelt de zonden met extra toevoer.

 

 




 


 

R a f e l


de lijn die er altijd zal zijn
lust zich om vingers vast
en haakt een kruis in een hart
het trekt zo nu en dan
om spanning te weerstaan
de knoop in mijn maag
ontwart je naam in zijdezacht

 

 

 

Top