Angélique kersten  | Arnhems Blond

F a k e

 

 

Eens was jij het naakt

Het deel dat geen stem kent

van mijn woorden
nachten met volzinnen
een vouw in jouw plooi

werd ik de heuvel
van jouw uitzicht
braakster in de nacht
met een maan die zo nep is

telkens wanneer het vol
van arrogantie op me
neerkijkt en belooft
that this is the night

lek geprikt voordat
je het beseft is de ochtend
fel in je smoel aan het grijnzen
smaakt de tong minder zoet
droog en schor van surrogaat pret

 


 


verborgen in klanken
ongehoorzame gedachten
zich verontrustend buigen
over een bestaande zonde
peinst na een lange stille zucht
een diepe echo uit
zodat ik jouw nacht weer herken
zoeken naar beelden
verboden momenten en
sterren die vriendschap sluiten;
bondgenoten tussen alles
wat niet of nooit meer bestaat

 


B l i k

 

 

 

Een blik kan verloren gaan
in de ruimte,
tussen dagen,
doorheen mensen,
maar ik wil dat jij hem
vasthoudt,
beetpakt
met lippen streelt
en weet dat het vluchtig is
luchtig
tussen seconden
en uren in
Een blik kan doden
betoveren
en zeggen wat hij bedoelt
wat hij wil,
sturen als het moet
weet dat hij alleszeggend is
als je mijn taal verstaat
blijft mijn blik nog langer hangen
gaat hij niet verloren,
is het nooit...
te laat!
 

 

 

 

 


I J s b r e k e r

 

 

Lippen; droog als perkament
smachtend naar die ene kus...
 

nee, niet die ene
ik wil vele
breekbare woorden planten
wortels uit mijn hart

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Top