Angélique kersten  | Arnhems Blond

  

 

 

 

In de diepte van mij geheugen

waar beelden obsessief gedragen

schrift als tranquillizer werkt

tranen stapelen in mijn hand

toekomst bevlekt met

een besmeurd verleden.

 

Ik mijn stem niet herken,

schreeuwt mijn geest onverstoord

zinnen worden gelezen,

absorbeert en weggegeven,

maar mijn werkelijk ik

wordt nooit meer aanhoort

 

 

 


 

 

Z a n d


 


 

Ineens bevind ik mij in een seizoen
dat nog niet bestaat
er zijn geen bomen
geen bloemen
alleen maar zandkastelen

Iedereen heeft het in de ogen
willen niet zien
wat ooit is besmet
littekens bezorgde

Alles blijkt dus mogelijk
zelfs het meest ondenkbare
er ligt zand op mijn ziel
schurende korrels
niet die van zoete taartjes bakken

 


 


 

Top