Angélique kersten  | Arnhems Blond

 

 

Twintig, confronterende roman van Angélique Kersten

 

 

Angélique Kersten zet in TWINTIG een bijzonder portret neer van een contactgestoorde vrouw met nymfomane neigingen. Diona, de hoofdpersoon van het verhaal, neemt je mee in haar onthechte wereld. Haar jeugdherinneringen geven inzicht in haar relatie met Marcus, zijn behoefte aan een kind en haar weerstand tegen het moederschap. Tegen haar zin in laat

Diona Chloé toch geboren worden maar na drie jaar verlaat ze van de ene op de andere dag haar man en dochtertje.


 

Door Christel Cosijn / Big Bang Express

www.bigbangexpress.com


 

 

Diona weigert om nog om te kijken naar haar burgerlijke verleden en gaat op de bonnefooi naar Rome waar ze zich staande weet te houden door verhoudingen met mannen en slecht betaalde baantjes. Ze hecht zich aan niemand. Dat maakt haar ongrijpbaar. Haar gevoelswereld wordt beheerst door demonen, demonen die haar seksuele driften aanwakkeren. Haar schaamteloze uitspattingen met mannen en vrouwen leiden tot een ongegeneerde lustbeleving die haar behoefte telkens slechts tijdelijk bevredigt. Waar Joost Zwagerman in Gimmick! de lust van de hoofdpersoon gebruikt om de betaalde liefde te etaleren, worden de schaamteloze escapades van Diona juist gebruikt om haar eenzame kern bloot te leggen. Een kern die schreeuwt om contact maar slechts kortsluiting maakt.


 

Dichterlijke zinnen die de hoofdstukken scheiden en verbinden nemen het verhaal mee naar een diepere dimensie. De relaties die Diona opbouwt hebben veelal een verstikkende uitwerking op haar

waardoor ze keer op keer vertrekt. Het keerpunt komt als het verlangen om haar dochter terug te zien ontluikt. Nadat ze ook in Duitsland haar relatie verbreekt, keert ze twintig jaar later terug naar Arnhem en gaat op zoek naar haar. Chloé blijkt ernstig ziek te zijn. Zij en haar driejarig zoontje worden verzorgd door een buurvrouw. Chloé’s ziekteverloop wordt onbeschaamd gelardeerd met het seksuele genot van Diona dat geen grenzen kent, totdat ze oog in oog staat met de dood. De geschiedenis herhaalt zich.


 

Het verhaal is een reis langs de wereld van liefde, een reis die, door Diona’s onvermogen om zich te binden, van begin af aan naar de eindbestemming van haar dochter leidt. Juist op het moment waarop je dreigt te verdrinken in Diona’s dolende ziel kun je haar eindelijk in je hart sluiten. Kersten vermengt eigen ervaringen met fantasie waardoor ze erin slaagt een bizarre doch geloofwaardige roman te scheppen. Een roman die je een andere kijk op het leven geeft.


 

 www.aquazz.com

 


 

Recensie op de Stylist

juli 2010 door: Mark Pereboom-Vermeer Schrijverspunt.nl

 

Angelique Kersten vertelt in ‘De stylist’ het verhaal van rechercheur Jack. Het is aan hem om de moordenaar te pakken die al wekenlang de stad in zijn greep houdt. Het verhaal wordt vanuit twee verschillende perspectieven verteld: vanuit het gezichtspunt van de moordenaar (die bekend staat als “de stylist”) en vanuit dat van Jack. In het begin is de omschakeling van perspectief even wennen, maar naarmate je vordert in het boek blijkt dat het heel slim is opgezet. Het verhaal heeft alles wat een thriller nodig heeft: spanning, drama, moeilijke keuzes en vooral veel verwarring. Jack heeft het idee dat de moordenaar dicht bij hem staat, wellicht zelfs een collega is, maar wie dat zou kunnen zijn blijft voor hem de grote vraag. De spanning blijft er goed in en samen met het redelijk populaire taalgebruik is het een thriller die snel weggelezen zal worden. Het onderzoek,

maar ook de moorden zelf worden tot in de details beschreven. Daarom is dit geen boek voor mensen die aanstoot nemen aan lugubere en mensonterende moorden of erotisch taalgebruik. Voor de lezer die houdt van dit soort spannende verhalen, zal het een geweldige toevoeging zijn aan zijn of haar boekenverzameling.

 

 

 


Recensie op WREEDAARD

Juli 2009: E-zine de geletterde mens

 

Het begint bij het ontvoerde personage dat ons doet terugdenken aan de schandvlek die ons land trof, jaren geleden. Door zeer visueel alle aspecten neer te zetten bereikt de schrijfster onmiddellijk haar doel. Je vraagt je af wat er met het slachtoffer gebeurd in de wandel van het verhaal.Pittige seksscenes kruiden het geheel en maken het verhaal intens menselijk. Gaandeweg wordt ook de dader sterk belicht. Hij vertoon necrofiele neigingen, maar is zeker geen necrofiel in de letterlijke betekenis van het woord. Hij is man en mens tot in het diepste van zijn ziel. Ook de rechercheur belast met de onderzoeken is in alle facetten een vrouw, die door privé-omstandigheden zich laat meeslepen in haar vrouwelijkheid, waardoor de aandacht voor haar zaak verslapt. Op gruwelijke wijze wordt ze zelf geconfronteerd met alle pijn van de slachtoffers in dit verhaal. Kortom, een boek dat je gelezen moet hebben. De titel houdt ieder mens een keiharde spiegel voor.

 

 

 

 

 

 

 


 Peter Pellenaars over Bateau Rouge

  

Het verhaal speelt zich af in Arnhem, wat het voor mij (als woonachtig in deze stad) al meteen een bepaalde charme gaf. Hoofdpersoon is Ellen, een vrouw die nog steeds geen plaats heeft weten te geven aan het verlies van echtgenoot en dochtertje door een noodlottig ongeluk. Ieder jaar rond de kerstdagen (de periode waarin het ongeluk plaatsvond) ontvlucht ze voor weken haar (ooit hun) huis om een zwervend bestaan te leiden in Arnhem. Zo ook aan het begin van de roman.

Het is alweer het vijfde jaar dat Ellen op deze manier de winter buitenshuis doorbrengt maar langzamerhand begint het besef door te breken dat dit wel eens de laatste keer zal zijn. Eerder dan voorgaande jaar besluit ze terug naar huis te keren. Kan ze de rouwperiode afsluiten en een begin maken met een nieuw leven?

Juist op dit breekbare moment komt haar leven echter in een stroomversnelling. Wat blijkt? Er wordt een lijk gevonden van een vermoord meisje. Gewurgd en gedumpt in de Rijn. En Ellen heeft het idee dat ze hiervan misschien getuige is geweest. Dus meldt ze zich netjes bij de politie. Zoals het hoort en waarbij het had kunnen blijven.
Maar Ellen raakt gefascineerd door het voorval en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Bang als ze is dat haar getuigenis (verward vrouwtje, bij nacht en ontij zwervend door Arnhem) niet serieus genoeg overkomt. Waarna de avonturen en complicaties kunnen beginnen. Met de dag raakt ze meer vastberaden om het mysterie op te lossen, maar tegelijkertijd ook verder verstrikt door de onbezonnenheid van haar daden. Ze is zelfs zo onvervaard om aan te monsteren bij Bateau Rouge (de plek waar zich schijnbaar de moord heeft afgespeeld), een woonboot die dienst doet als bordeel. En waar andere amateurspeurders misschien terugdeinzen voor de morele/sexuele consequenties van hun daden, daar gaat Ellen zelfs zover dat ze tussen de bedrijven door enkele klanten ‘afwerkt’. De kwalificatie van ‘Dellerige Miss Marple undercover’ op de achterflap is een rake typering.

Het verhaal wordt verteld in een vlot tempo, met de nodige humor en tegen wisselende décors. Ik heb het dan ook in één ruk uitgelezen. De meeste hoofdstukken draaien om Ellen en haar belevingswereld. Soms komen haar impulsieve daden geforceerd over, maar in het algemeen is goed te volgen waardoor zij gedreven wordt. Voelbaar is hoe zij smacht naar een nieuw begin. En daarbij horen ook verkeerde beslissingen.
Heel af en toe krijgen we wat zicht op de beweegredenen van de andere bijfiguren. En dan nog voornamelijk van Klaas, de rechercheur die op deze zaak is gezet.
Veel tijd voor duiding is er echter niet. De moord moet opgelost worden, en daar draait het om. Wat uiteindelijk ook gebeurt met een aantal leuke plotwendingen op 't eind.
Kortom, een prettige lokale 'who-dunnit' ('wie-deedut'), voor ongedwongen pretentieloos amusement.
Zijn er dan geen minpunten? Toch wel.
Allereerst zitten er  irritant veel drukfouten. En verder zitten er paar keer fouten in de chronologie van het verhaal. Dat is jammer omdat het voorkomen kan worden. Het doet afbreuk aan het leesplezier dat ik wel degelijk had. Binnenkort eens kijken of het in Wreedaard beter is. Want ik ga nog wel wat meer lezen van haar.

 

 

Peter @ Angélique: Van die zetfoutjes, e.d. is gewoon jammer. Het leidt af, en dat is zonde, want je hebt gewoon een goed boek geschreven. En dat wil ik hier nogmaals benadrukken!
Verder doe je toch maar mooi waar een hoop mensen van dromen maar nooit aan toekomen (om welke reden dan ook). Daarvoor een grote Respect!
Succes met je vierde boek. Ik blijf je volgen

 

Top